இனிய நண்பர்களே !

உங்களின் வருகையும் பார்வையும் மகிழ்ச்சியைத்தருகிறது ! அருள் கூர்ந்து உங்களுக்கேற்படும் உணர்வுகளை பதிவு செய்தால் வேர்கள் முழுமை பெறும்.

பாண்டியன்ஜி

வெள்ளி, ஜூலை 03, 2015

பெரம்பலூருக்கு அருகில் . . .

வில்லவன் கோதை

சென்னை  திருச்சி நெடுஞ்சாலை.
கடந்த திங்கட்க்கிழமை    ( 30  ஜூன் 2015  )  காலை பத்து மணியிருக்கும்.!
உச்சி வெயிலின் கொடூரமான தாக்கம்  தொடக்கத்திலேயே புலப்பட்டுவிட்டது.
பெரம்பலூரிலிருந்து தெற்கு நோக்கி பதினைந்து கிலோமீட்டர்  தொலைவு தினந்தினம் நெடுஞ்சாலை விபத்துகளுக்கு குறைவற்ற பாடாலூருக்கு முன்னால் குறுக்கிட்ட மேம்பால இறக்கம். சாலையின் வலது புறத்தில் இடையே குறுக்கிட்ட  ஒரு சின்னஞ்சிறு கிராமத்தின் பாதுகாப்புக்காக எழுப்பப்பெற்ற இறக்கமான தடுப்புச்சுவர். இன்னொருபக்கம்சாலையின் இருபகுதிகளை பிரிக்கும் மையத்தரைப்பகுதி. நீண்டு கிடக்கும் அந்த மணற்பரப்பில் வரிசையாக சீரான இடை வெளியில் ஊன்றப்பட்ட ஒலியை உறிஞ்சும் தன்மைகொண்ட அரளிச்செடிகள்.
இந்த கொடும் வெயிலில் அவைகளின் தீராத தாகத்துக்கு நீர் வார்க்கும் தண்ணீர் லாறியொன்று மெல்ல ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது.
வெகுதூரத்தில் பயணிகள் எவருமற்ற நெடுந்தூர சொகுசுப்பேரூந்து
ஒன்று  இடதும் வலதுமாக மாறி மாறி ஒருவித மயக்கத்தில் பயணித்து வந்து கொண்டிருந்தது.
அதேசமயம் –
உலோக உலர்சாம்பல் நிற  போர்டு  டைட்டான் வகை காரொன்று  சீரான வேகத்தில்  சொகுசுப்பேரூந்தை நெருக்கமாக அணுகிற்று.
ஒரு கடிகார பெண்டுலத்தைப்போல மாறி மாறி பயணித்த அந்த சொகுசுப்பேரூந்து  சற்றும் எதிர்பாராமல் திடீரென்று இடது ஓரமாக நகர்ந்து  மெல்ல ஊர்ந்து கொண்டிருந்த தண்ணீர் லாறியின் மேல் மோதிற்று. எதிர்பாராத தாக்குதலால் நிலைகுலைந்து போன தண்ணீர்  லாறி முன்னோக்கி நகர்ந்து சாலையின் குறுக்கே நிலைகொண்டது. சொகுசுப்பேரூந்தின் மீது மோதுவதைத் தவிர்த்த டைட்டான் கார் வலதுபக்கம் திரும்பி குறுக்கே கிடந்த லாறியில் பட்டு நின்றது.   
கண்ணெதிரே நிகழ்ந்த தாக்குதலைக்கண்ட டைட்டான் காரை ஓட்டியவர் இடதுபுறமாக ஒடித்து அழுத்தமாக பிரேக்கைக்கொடுத்து  வண்டியை நிறுத்தினார்.
கிராமத்துக்கு பாதுகாப்பாக எழுப்பப்பட்டிருந்த தடுப்புச்சுவரில் நெருக்கி நின்றது கார்.இடிபட்ட வேகத்தில்  காரின் கதவுகள் திறக்க வழியின்றி இறுகிற்று.
முன்னால் தள்ளப்பட்ட லாறியின் பின்பகுதி  கடுஞ்சேதத்துக்குள்ளாயிற்று. விபத்தை ஏற்படுத்திய சொகுசுப்பேரூந்தோ முற்பகுதி முழுதும் உருக்குலைந்து போயிற்று. பேரூந்தை ஓட்டிய ஓட்டுனர் கால்கள் இரண்டும் இடிபாடுகளில் சிக்கி நசுங்கி மீளமுடியாமல் தவித்தார்.
சாலை முழுதும் விபத்துக்குள்ளான வண்டிகளின் எரிபொருள் எண்ணையும் தண்ணீரும் கலந்து பரவலாக ஓடத்துவங்கிற்று.அந்த சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் மனிதர்களே காணக்கிடைக்காத அந்த பிரதேசத்தில் ஆண்களும் பெண்களுமான ஒரு ஜனத்திறள் ஈசல்களைப்போல முற்றுகையிடுகிறது.


வலதுபுற தடுப்புச்சுவரில் நெருக்கி    கதவுகள் திறக்க இயலாது நின்றுபோன டைட்டான் காரில் இருந்தவர்கள் கைகளாலும் தலைகளாலும் கண்ணாடியை மோதி  வெளியேற முயன்றனர் 
சாலையில் ஓடும் எண்ணைக்குழம்பு ஒருவகை பீதியைக்கிளப்ப  கூடியிருந்த ஜனத்திறள்  கற்களால் கண்ணாடியை உடைத்து  தவம் இருந்து பெற்ற பிள்ளை இரண்டரை வயது கவினை வெளியேற்றி மீண்டுமொரு நற்பிறப்பை ஏற்படுத்தினர்.
பின்னர் கதவுகள் திறக்கப்பெற்று காரில் பயணித்தவர்கள் வெளியேறினர்.வண்டிக்கு ஏற்பட்ட  சேதங்களைத்தவிற  வண்டியிலிருந்த அனைவருக்கும் ஒரு சில உடல் பிடிப்புகளைத்தவிற  பெரிதான வேறு பாதிப்புகள் இல்லை.இருந்தபோதிலும் -
குழந்தை கவின் உட்பட வண்டியிலிருந்த அனைவருமே மனதளவில் ஒருவித அழுத்தத்தை உணர்ந்தனர்.
இந்த வண்டியில் பயணம் செய்தவர்கள்  எனது மனைவி  உமா , எனது இரண்டு மணமான மகள்கள் கவிதா  ( மாலதி ) , சவீதா   , எனது பேரன் இரண்டரைவயது கவின்.  டைட்டான் காரை  ஓட்டியவர் எனது இளைய மருமகன் மோகன் பாபு. அத்தனைபேருமே திருச்சியில் ஒரு மகிழ்வான நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள  சென்றவர்கள்.
அடுத்த அரைமணியில் பெரம்பலூரில் இருந்த எனது மூத்த மருமகன் பாலகிருஷ்ணன் தகவல் அறிந்து  அவரது நண்பர்களோடு  வந்தார். நிகழ்ந்து முடிந்த விபத்தில் எங்கள் பங்கு விவாதிக்கப்பெற்று சிக்கல் முடிவுக்கு வந்தது.விபத்தில் மூன்றாம் நபரான நாங்கள் பிரச்சனைகளிலிருந்து எழுத்துமூலம் வெளியேறினோம்.
இரண்டரைமணி நேரத்துக்கு மேலாக போக்குவரத்து தடைபட்டு  ஏராளமான வண்டிகள்  காத்திருக்க வேண்டியதாயிற்று.
இங்கே ஒன்றை அவசியம் குறிப்பிடவேண்டும் 
எதிர்பாரத விபத்துகளுக்கேற்ப நவீன வகை  சாப்ட்வேர்களுடன் வடிவமைக்கப் பெற்றிருந்த போர்டு டைட்டான்  க்ளாசிக் வகை காரின் செயல்பாடு இந்த சூழலில் போற்றத்தக்கது.
‘’ லாறியின் வலது முனை காரின் ஏ பில்லரில் மோதியபோது ஏதோ நடக்கப்போகிறது என்பதை உணர்ந்தேன். உள்ளேயிருந்தவர்களுக்கு
 பயப்படாதீங்க என்று எச்சரிக்கை செய்துவிட்டு வண்டியை வலது பக்கம் ஒடித்து அழுத்தமாக ப்ரேக்கை பிரயோகித்தேன். நினைத்த்தைப்போலவே சாலையின் வலது பக்க தடுப்புச்சுவரில் நெருக்கி வண்டி நின்றது.
சாலைமுழுதும் வழிந்தோடிய எண்ணைக்குழம்பும்  அடிபட்ட லாறியை ஆயில் டேகங்கர் என்று கருதியதாலும்  முதன்முதலாக பயம் என்ற சொல்லை அந்த கணத்தில் உணர்ந்தேன் .உள்ளேயிருந்த குழத்தை பெண்கள் நினைவுக்கு வர  காரின் கண்ணாடியை உடைக்க நினைத்தேன்.
           வெளிப்புற வெளிச்சத்தாலும்  வண்டி தீப்பிடிக்க்க்கூடுமென்ற  அச்சத்தாலும் டைட்டான் எழுப்பிய எச்சரிக்கை என்னால் கவனிக்க இயலாமற்போயிற்று.
இருந்தபோதும் இரண்டு வண்டிகளின் இடிபாடுகளில் நாங்கள் சிக்க நேரிட்டுவிட்டது  துரதிஷ்டம். ‘’
மிகுந்த சோர்வோடு சொன்னார் என் இளைய மருமகன் மோகன் பாபு.
‘’ அந்த கடும் வெயிலிலும் எங்கிருந்தோ திரண்டு வந்த அந்த ஜனத்திறள் எங்கள்மேல் காட்டிய அன்பும் அரவணைப்பும் மறக்கமுடியாதது.!  ‘’
என்கிறார் என் மூத்தமகள் மாலு
‘’ நான் வணங்கும் தெய்வமே எங்களை காத்தது .! ‘’
இது என் மனைவியின் நம்பிக்கை.
என்வாழ்வில் எத்தனையோ இடற்களை சந்தித்த எனக்கு இந்த தகவல்கள் அருகிலிருந்தும் என் நலன் கருதி உனக்கு  தரப்படாமல்போயிற்று.
அதே சாலையில் அடுத்த நாள்  வேறொரு வண்டியில் நாங்கள் பயணித்தபோது  விபத்து நிகழ்ந்த இடத்தை பார்வையிட்டேன்.ஒன்றோடொன்று மோதி முகங்களை இழந்த ஒரண்டு வண்டிகளும் சாலையோரத்தில் கேட்பாறற்று சிதறிக்கிடந்தன. இரண்டரைமணி நேரத்துக்கு மேல் தடைபட்டுக்கிடந்த அந்த நெடுஞ்சாலை அத்னையும் மறந்து இப்போது சீறாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது . மனிதர்கள் வாழ்வும் அப்படித்தான் !
‘’ கண்ணாடிய தொறக்காதப்பா . பஸ்சு உள்ளார வந்துடும்  ‘’. 
அந்த  பயணத்தில் குழந்தை கவின் பேசியது  அவன் அவைகளை இன்னும் மறந்துவிடவில்லை என்பதை உணர்த்திற்று. அன்றைய திருச்சி பதிப்பு நாளிதழில்  வண்ணப்படத்தோடு  இந்த விபத்து பேசப்பட்டது.
விபத்துக்கள் எப்போதும் தானாக நிழ்வதில்லை என்று நம்புபவன் நான்.
மன்னிக்கப்பட்ட தருணங்கள் பெரும்பாலும்  அடுத்த கட்ட நகர்வுகளுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை என்றே கருதுகிறேன்.
இது ஒரு கெட்ட நேரம்.
 கருணையால் உயிர் பிழைத்தோம்
இப்படித்தான் ஒவ்வொருவரும் பேசினர்.

இவையெல்லாம் என்னைப் பொறுத்த வரையில் தர்கத்தை தாண்டியவை என்றே கருதுகிறேன்.

செவ்வாய், ஜூன் 16, 2015

கடவுளின் குழந்தைகள் !

 



இன்று என் மூத்த பேரன்  சிபி பாலகிருஷ்ணன் தனது பதினாறாவது அகவையை எளிமையாக நினைவுகூர்ந்தான்.அந்த மகிழ்வூட்டும் தருணங்களில் நெஞ்சம் நிறைந்த நல் வாழ்த்துக்களை அவனிடம் பகிர்ந்து கொண்டோம்.
இந்த மகிழ்வின் தொடர்ச்சியாக நேற்று மாலைப்பொழுதில் ஒரு குழந்தைகள் காப்பகத்துக்கு சென்றிருந்தோம். துறையூர் நெடுஞ்சாலையில் செஞ்சேரி – செட்டிக்குளம் திருப்பத்தில் அந்த குழந்தைகள் உண்டு உறைவிடப்பள்ளி இருந்தது.பதற்றமான போக்குவரத்தற்ற சாலையின் ஓரத்தில் விசாலமான பரந்த இடத்தில் அந்த வித்யாஸ்ரமம்  நிறுவப்பட்டிருந்தது. குழந்தைகள் ஓடியாடி விளையாடுதற்கும்  கூடி ஒன்றாக உண்பதற்கும் தனித்தனியே உறங்குதற்கும் விசாலமான அறைகள் நிறைந்திருந்தன. குழந்தைகள் தனித்து உறங்கத் தேவையான அடுக்கடுக்கான கட்டில்களையும் பார்த்தேன்.
இதற்கான ஒட்டுக்கட்டிடங்கள் தனலட்சுமி சீனுவாசன் கல்வி நிறுவனங்களின் கொடையென்று சொன்னார்கள்.நாங்கள் சென்றிருந்தபோது ஓரு ஆசிரியையும் உணவு தயாரிக்க ஐந்தாறு ஆண் ஊழியர்களையும் பார்த்தோம்.
அரசாங்கத்தின் எல்லாருக்கும் கல்வியென்ற திட்டத்தின் கீழ் இந்த வித்யாஸ்ரம்ம் அங்கீகரிக்கப்பட்டு எட்டாம் வகுப்புவரை தனித்தனி அறைகளில் முறையான கல்வியும் கற்பிக்கப்படுகிறது.இதற்கென வரும் ஆசிரியைகளுக்கான ஊதியமும் அரசே வழங்குகிறது.
             மூன்றிலிருந்து  பதினைந்து வயதுக்குட்பட்ட  நூறு குழந்தைகளை அந்த குடிலில் பார்த்தோம்.
இந்த குழந்தைகள் அனைவருமே எயிட்ஸ் நோய்களுக்காளான பெற்றோர்களிடமிருந்து பிரித்தெடுத்து பாதுகாக்கப்படுகிறவர்கள்.
திருச்சியில் வாழும் மனிதநேயமிக்க ஒரு மருத்துவ த்தம்பதிகள் இந்த குடிலை ஏற்படுத்தி நிராயுதபாணியாக கைவிடப்பட்ட குழந்தைச் செல்வங்களை காத்து வருவதாகச் சொன்னார்கள்.குழந்தைகளுக்குத் தேவையான மருத்துவ சோதனைகளையும்  தொடர்ந்து செய்துவருகிறார்களாம்.தனியார் உதவிகள் அவ்வப்போது இந்த காப்பகத்துக்கு கிடைத்தாலும் எதனையும் எதிர்பாராமல் ஏழு ஆண்டுகளாக இந்த சேவையை தொடர்வதாக சொன்னார்கள்.
எட்டாம் வகுப்பைத்தாண்டிய குழந்தைகள் விருப்பப்படியே இந்த உறைவிடத்திலிருந்து மேற்கல்விபயில அரசுப்பள்ளிகளுக்கு அனுப்பப்படுகின்றனர் .தொண்ணூறு விழுக்காடு மதிப்பெண் பெற்று பாலிடெக்னிக் ஒன்றில் சேர்ந்திருந்த ஒரு மாணவனையும் பார்த்தேன்.
கடவுளின் குழந்தைகள் இவர்கள்தான் என்று தோன்றிற்று.
பொழுது சாய்ந்த மாலை நேரத்தில் நாங்கள் சென்றபோது அந்த குழந்தைகள் வரிசை வரிசையாக அமர்ந்து எங்களுக்கு அன்பான வரவேற்பளித்தனர்..அந்த பிஞ்சு உள்ளங்களைப் பார்த்த அந்த கணங்கள் என்ன காரணத்தாலோ எங்கள் மகிழ்வை கலைத்தன. குழந்தைகள் விரும்பிக்கேட்டிருந்த பென்சில் பேனா நோட்டுப்புத்தகங்கள் கிரீம் ரொட்டிகள் கடலைத்துண்டுகள் ஆகியவற்றை எனது மருமகன் பாலகிருஷ்ணன் அனைவருக்கும் வினியோகித்தார். மகிழ்வோடு பெற்றுக்கொண்ட அந்த குழந்தைகள் இன்னும் என்னன்ன வேண்டும் என்பதை உரிமையோடு அவரிடம் கேட்டது எங்களை  பெரிதும். மகிழ்வுக்குள்ளாக்கிற்று.
சென்னையிலிருக்கும் எனக்கு இந்த தனியார் குழந்தைகள் காப்பகங்களோடு ஏற்பட்ட தொடர்பு அத்தனை மகிழ்வூட்டுவதாக இருந்ததில்லை.அந்த நிலையில்  
நாங்கள் சென்றிருந்த இந்த காப்பகம்  மிகுந்த மனநிறைவைத்தந்தது என்றே சொல்லவேண்டும்.
முடிவில் ஒன்றை சொல்லியே ஆகவேண்டும்.
தாத்தா எனக்கு பிறந்த நாளென்று இங்கே சொல்லிவிடாதீர்கள்.!
முதன் முதலாக அந்த குழந்தைகளை கண்ணுற்றபோது . . .என் பேரன் சிபி சொன்ன வார்த்தைகள்  என் நெஞ்சை பெரிதும் நெகிழவைத்தது  .அவனது முகத்தில் ஏதோவொரு குற்ற உணர்வு இழையோடியதைப்பார்த்தேன்.
___________________________________________________________________________
பெரம்பலூருக்கு அருகில் வாழும் நண்பர்கள்  வசதியும் வாய்ப்பும் இருந்தால் ஒருமுறை அந்த குழந்தைகளை பாருங்கள்.


-           பெரம்பலூரிலிருந்து   வில்லவன்கோதை 


வியாழன், ஜூன் 11, 2015

விழித்துக்கொண்ட ஒரு சமூகம் !


இரண்டு நாட்களுக்கு முன் ( 07 06 2015 ) ஒரு குடும்பச்சூழலில் கும்பகோணத்துக்கு முன்னால் இருக்கும் திருப்பனந்தாளுக்கு சென்றிருந்தேன். ஒரு காலத்தில் பேரூந்திலிருந்து இறங்கியதுமே இந்த ஊரின் பெரும்பகுதியில் உயரமான இடங்களில் சிவ சிவ என்ற எழுத்துக்கள் கண்களில் படுமாறு காட்சி தரும்.
பாடல் பெற்ற இந்த சிவ தலத்தில் ஆங்காங்கே கருவிழிகள் நீர் உகுக்கும் அவலச் சுவரொட்டிகள் பரவலாக ஒட்டப்பட்டிருந்தன. இப்போதெல்லாம் நான் வாழுகின்ற ஊரிலும் பயணிக்கிற பிரதேசங்களிலும் இதுபோன்ற மரண அறிவுப்புகளை தினந்தினம் நிரம்ப பார்க்கிறேன். ஏற்கனவே அறிமுகமற்ற ஊர்களில்கூட சுவரொட்டிகளில் இருப்பவர்கள் யாராக இருக்கக்கூடுமென்று அறிந்து கொள்கிற ஆவலும் எனக்குள் இருந்திருக்கிறது.
இதற்கு முன்னால் அந்தந்த கிராமத்தின் கடைநிலை ஊழியர் ஒருவர் பரையடித்து இந்த துயரத்தகவலை தெருவெங்கும் சுமந்து வருவார். இறந்துபோனவரின் இயல்பான அடையாளங்களை சொல்லி அவரது இறுதி யாத்திரை நிகழுப்போகும் நேரத்தையும் ஊராருக்கு பரையடித்து சொல்லுவர்.
மாற்றங்கள் நொடிக்கு நொடி நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.
இன்று நெடுந்தூரம் பரவிக்கிடக்கிற உறவுகளுக்கும் நட்புகளுக்கும் இப்போதெல்லாம் கைபேசிகள் கண நேரத்தில் தகவல்களை சொல்லிவிடுகிறது. இரவோடு இரவாக இறந்தவரின் முகங்களோடு அச்சிட்ட கண்ணீர் சுவரொட்டிகள் தெருமுனையெங்கும் ஒட்டப்பட்டுவிடுகிறது. இன்றெல்லாம் இறந்தவர் எவரும் ஒருபோதும் ரகசியமாக விடை பெற்றுவிட முடியாது.
நான் மேற்கொண்ட பயணத்தில் என் கண்களுக்கு பட்ட இந்த சுவரொட்டி என்னை ஒருவகையில் ஈர்த்தது. அதில் காணப்பட்ட வாசகங்கள் என் நினைவுகளைப்பெரிதும் கிளறிற்று.
ஏறதாழ நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் இதே திருப்பனந்தாள் கடைவீதியில் ஒரு துணிக்கடை வாயிலில் சாதாரண தையல் எந்திரத்தோடு வாழ்க்கையைத் துவக்கியவர் தலித் சமூகத்தைச்சார்ந்த திரு டீ எம் மணி. இயல்பாக பகுத்தறிவு சிந்தனைகள் கொண்ட மணி காலப்போக்கில் தந்தை பெரியார் டாக்டர் அம்பேத்கார் சிந்தனைகளில் ஐக்கியமாகிறார். சுயமரியாதை சமூக விழுப்புணர்ச்சி அற்றுக்கிடந்த தலித் சமூகத்தை தட்டி எழுப்பி சாதி இந்துக்களின் அடக்குமுறையை எதிர்க்கிறார். தன் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை தலித்திய சமூகத்திற்காக போராடிய திரு மணி தனக்குப்பின்னாலும் தன் போராட்டங்கள் தொடர நீலப்புலிகள் என்றொரு இயக்கத்தையும் தோற்றிவைத்திருக்கிறார்.
தந்தை பெரியார் சொன்னது போல பாபாசாகிப் அம்பேத்கர் செய்தது போல இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தன்னுடைய தலித்தியஅடையாளத்தை உதறி இஸ்லாத்தை தழுவுகிறார் .பிறக்கும்போது தலித்தாக பிறந்த
திரு டீ எம் மணி இறக்கும்போது
உமர் பரூக் காய் ஆக ஒரு இஸ்லாமியனாக இறந்திருக்கிறார். அவர் பெற்றெடுத்த மூன்று புத்திரர்களில் இளையவன் ஒருவனும் தந்தை வழியில் இந்து மதத்தை ஒதுக்கியிருக்கிறான்.
இறுதி காலம்வரை தலித்திய சமூகத்துக்காக போராடிய மணியின் மறைவுக்கு தலித்திய சமூகமே திரள்கிறது.
‘’உமர் இப்போது ஒரு இஸ்லாமிய சகோதரர். எங்கள் சக தோழரை எங்கள் மத வழக்கப்படியே நல்லடக்கம் செய்வோம் நீங்கள் எல்லாரும் இந்த நல்லடக்கத்தில் அமைதியாக கலந்து கொள்ளலாம். மலர் மாலைகள் .ஆரவாரம் ஆர்பாட்டம் அருள் கூர்ந்து எதுவும் வேண்டாம் !
- - - திரண்டெழுந்த தலித்திய சமூகத்துக்கு திருப்பனந்தாள் இஸ்லாமிய தலைவர் அறிவிக்கிறார்
கண்ணீரோடு விடை கொடுக்கிறது அந்த சமூகம்.
இந்தத் தகவல்களை நான் பயணித்த அம்பாசிடர் காரின் அந்த ஊரைச்சேர்ந்த ஓட்டுநர் என்னோடு பகிர்ந்து கொண்டார்.. இந்த தகவலின் உண்மைத்தன்மையை அறிய மேலும் இரண்டு சாதி இந்துக்களிடம் பேசினேன். தலித்துகளிடையே உமர் ஏற்படுத்திய விழிப்புணர்ச்சி அதன் விளைவாக தலித்துகளிடையே ஏற்பட்டுவிட்ட மாற்றங்களை பட்டியலிட்டனர்
தங்களுக்கு நிகரான சுபாவமும் மிகுந்த ஒழுங்கீனமும் இப்போது ஏற்பட்டுவிட்டதை உரத்த குரலில் பேசினர்.தங்கள் செய்துவந்த விவசாயத்தொழில் இவர்களின் விழிப்புணர்வால் நசிந்து போனதை சொன்னனர்.அன்றாட வேலைகளுக்குகூட ஆட்கள் இல்லாமற்போனதை குறையாகக் குறிப்பிட்டனர்.
ஒருசமூகம் எத்தனை காலங்களுக்கு உறக்கத்திலிருக்க முடியும். காலங்காலமாக கொண்டிருந்த தங்கள் தலைமைப்பண்புகள் பறிபோனது இவர்களை பதறச்செய்கிறது. வேறென்ன..
வில்லவன் கோதை
11 06 2015



என் முகநூல் சித்திரங்கள் 05

ஞாயிறு, ஜூன் 07, 2015

நானும் நான் பயிலாத தட்டச்சும் !


தமிழ் நாடு மின்வாரியத்தில் மின்னணுவியல் சார்ந்த தொழில் நுட்பப்பிரிவில் ஏறதாழ முப்பதாண்டுகளுக்கு மேலாக பணியிலிருந்தவன். கண்ணாடிக் குழாய் வால்வுகள் ,ட்ரான்சிஸிஸ்டர்கள் , ஐசிக்கள் ,மைக்ரோபுராசசர்கள், போன்ற நவீன தலைமுறை சாதனங்களுக்கு அடுத்தடுத்து ஈடு கொடுத்தவன்.இறுதியில் கணனி மற்றும் ஆப்டிகல் பைபர் என்ற கண்ணாடி இழை பயன்படுத்தப்பட்ட தளங்களிலும் பணியாற்றி ஓய்வுற்றவன்.
இருந்தபோதிலும் இணையம் எனக்கு முழுமையாக அறிமுகமானது எனது பணி ஓய்வுக்கு பிறகுதான்.
அறுபதுகளிலேயே திருத்தருபூண்டியில் தொழிற்கல்வியில் ஈடுபாடு கொண்டு தனிப்பிரிவில் பயிலத்தொடங்கிவிட்டேன்.செகரட்ரிகல் என்ற வணிகவியல் பாடம் படிப்பவர்களுக்கு மட்டும்தான் அன்று தட்டச்சு சொல்லிக்கொடுத்தார்கள்.பெரும்பாலும் அரசு அலுவலகங்களுக்கு தலையாய தகுதியாக தட்டச்சு சொல்லப்பட்டது. நான் முறையாக தட்டச்சு பயிலாததற்கு இதுவும் ஒரு காரணமென்று கருதுகிறேன்.
ஆனால் எப்படியோ இன்றைய கணனி யுகத்தில் முறையான தட்டச்சு தேவையான ஒன்றாயிற்று.அதற்கான வாய்ப்பும் வசதியும் எனக்கிருந்தபோதும் நான் கடைசிவரை முறையான தட்டச்சு பயிலவேயில்லை.
என் பணி ஓய்விற்கு பிறகு கணனியில் எனக்கேற்பட்ட தொடர்ந்த ஆர்வமும் விடா முயற்சியும் என்னை இந்த தலைமுறை கணனிகளை எளிதாக கையாள உதவியிருக்கிறது.நானே ஏற்படுத்திக்கொண்ட வேர்கள் வலைப்பூ கணனியின் பல்வேறு தளங்களில் எனக்கு பயிற்சியை தந்திருக்கிறது.வேர்களுக்காக நான் மேற்கொண்ட கடும்முயற்சியும் அதற்காக நான் விலை கொடுத்த காலமும் கணனியின் கவர்சிகரமான பக்கங்ளை எனக்கு எளிதாக்கியிருக்கிறது.இப்போதெல்லாம் தமிழ் ஆங்கில எழுத்துகளில் நேர்த்தியாகவும் விரைவாகவும் தட்டச்சு செய்ய முடிகிறது.
ஆறாம் ஏழாம் வகுப்புக்கள் படித்த காலத்திலேயே இதழியல் துறையை காதலித்தவன் நான். கையெழுத்து பத்திரிக்கையாக பூக்காடு இதழை வடிவமைத்தவன். அடுத்தடுத்த நகர்வுகளில் பெரும்பகுதி மின்னணுத்துறையில் பயணிக்க நேர்ந்துவிட்டதால் நிறைவேறாத அந்த கனவுகளை வேர்கள் வலைப்பூ எனக்கு நிறைவேற்றித்தந்திருக்கிறது என்றே சொல்லவேண்டும். ,
வில்லவன்கோதை
07 ஞாயிறு ஜூன் 2015

என் முக நூல் சித்திரங்கள் 04